Prolog

Tosia POV’S

Kilka lat wcześniej…

   Siedziałam na plaży i wykopywałam łopatką dziurę w pisaku, gdy duża fala zamoczyła moją sukieneczkę. Bardzo zimna fala.

   - Mamo! – krzyknęłam i pobiegłam w stronę rodziców leżących na kocu. Mama opalała się i czytała jakąś książkę, a tata sądząc po odgłosach smacznie drzemał.

   - Jeju, Tosia coś ty zrobiła?

   - Ja nic! To woda!

   Po chwili miałam na sobie inną sukienkę.

   - Idź pozbieraj swoje rzeczy córciu. Zaraz wracamy do hotelu i będziemy się pakować, bo wracamy do Warszawy.

   Kiwnęłam główką i potruchtałam tam gdzie się bawiłam. Pozbierałam wiaderka i grabki, ale nie mogłam znaleźć łopatki.

   - Hej – zagadnął mnie jakiś ciemnowłosy chłopiec, który stał obok. – Znalazłem tą łopatkę i chciałem spytać czy to twoja. Twoja?

   Spojrzałam na jego ręce.

   - Tak, moja – pokiwałam głową i wzięłam łopatkę.

   - Jestem Dawid – podał rękę na przywitanie.

   - Ja Tosia – odwzajemniłam uścisk.

   - Tosia? To dziwne imię – zaśmiał się.

   Zawtórowałam mu.

   - Wiem.

   - Dawid! – krzyknęła jakaś pani.

   - Już idę! – zawołał chłopiec, który ze mną się przywitał. – Muszę iść. Wracam do domu – zwrócił się do mnie i pokazał na kobietę, która chyba była jego mamą.

   - Ja też wracam do domu.

   - Zobaczymy się jeszcze kiedyś? – spytał. Przyjrzałam mu się. Był chyba w moim wieku, czyli miał z sześć lat, ale mówił tonem o wiele starszego chłopca.

   - Nie wiem – powiedziałam szczerze.

   - Dawid, zbieramy się! – zawołała jego mama.

   - Muszę iść. Cześć! – pomachał mi i pobiegł do mamy, potem jeszcze raz się odwrócił, a ja mu odmachałam.

   - Cześć!

   Poszłam do mamy.

   - Masz wszystko?

   - Ychym.

   Pojechaliśmy do hotelu z moim starszym bratem i wróciliśmy do Warszawy.